می شود در انتظارت اشک و می ریزد به خاک

می زنم آتش به خود تا رفع خار پا کنم

یکنفس آگاهی ام چون صبح بود اما چه سود

گرد از خود رفتنم نگذاشت چشمی واکنم

حسرت چندی که من با خون دل یکجا کنم

حیرت از ایام وصلم فرصت یادی نداد

کز بهار رفته رنگی در خیال انشا کنم