یکنفس آگاهی ام چون صبح بود اما چه سود

من ز خود بیرون روم تا ساحلی پیداکنم

ناخنی در پرده طاقت نمی یابم چو شمع

می زنم آتش به خود تا رفع خار پا کنم

گرد از خود رفتنم نگذاشت چشمی واکنم

می شود در انتظارت اشک و می ریزد به خاک

حسرت چندی که من با خون دل یکجا کنم