ناخنی در پرده طاقت نمی یابم چو شمع

نغمه ساز دو عالم را صدای پا کنم

هیچ موجی از کنار این محیط آگاه نیست

من ز خود بیرون روم تا ساحلی پیداکنم

می زنم آتش به خود تا رفع خار پا کنم

یکنفس آگاهی ام چون صبح بود اما چه سود

گرد از خود رفتنم نگذاشت چشمی واکنم