من ز خود بیرون روم تا ساحلی پیداکنم

وحشتی کو تا وداع اینهمه غوغا کنم

نغمه ساز دو عالم را صدای پا کنم

هیچ موجی از کنار این محیط آگاه نیست

ناخنی در پرده طاقت نمی یابم چو شمع

می زنم آتش به خود تا رفع خار پا کنم

یکنفس آگاهی ام چون صبح بود اما چه سود