ز غبار عالم مختصر چه هوای سیم و چه فکر زر

به کمین دعوی هستی ام که چو شمعش از نظر افکنم

هوس سری ته پاکشم رگ گردنی به سر افکنم

اثری نچیده ام آنقدرکه بروبم و به در افکنم

به سواد دوری حرص وکد چه امید محمل من کشد

فلک اطلسش مگرآورد که جلی به پشت خر افکنم