دو جهان به آتش دل گدازم و طرح یک جگر افکنم

به سواد دوری حرص وکد چه امید محمل من کشد

فلک اطلسش مگرآورد که جلی به پشت خر افکنم

اگرم دهد طلب وفا به بنای داغ غمت رضا

نتوان شدن به وفا قرین مگر از سجود ادب کمین

چو سرشک پاکشدم جبین که به آن مکان گذر افکنم

المی که بر جگرآورم به کجا ز سینه برآورم