به رهی که محمل نیک وبد هوس سجودتومی کند

که به کوه اگرگذر آورم به صدایش ازکمر افکنم

چقدر به عرصه آب وگل کندم مصاف هوس خجل

مژه ای زگرد شکست دل به هم آرم و سپر افکنم

سرخویشم از مژه پا خورد چو به پیش پا نظر افکنم

چو سحاب می پرم از تری به هوای منصب محوری

مگر انفعال سبکسری عرقی کند که پر افکنم