سرخویشم از مژه پا خورد چو به پیش پا نظر افکنم

چقدر به عرصه آب وگل کندم مصاف هوس خجل

مژه ای زگرد شکست دل به هم آرم و سپر افکنم

به رهی که محمل نیک وبد هوس سجودتومی کند

چو سحاب می پرم از تری به هوای منصب محوری

مگر انفعال سبکسری عرقی کند که پر افکنم

به چنین بضاعت شعله زن من بیدل و غم سوختن