نا امید طاقت پرواز تا کی زیستن

نوبر این رنگ شاید در کهنسالی کنم

آتش افتد در بنای فقر و من از سوز دل

گر هوس را آبیار گلشن قالی کنم

ناله بیکارست وقف بی پر و بالی کنم

بر نیامد نه سپهر از چاره ی مخمور من

شیشه دیگر تو هم پر ساز تا خالی کنم