نوبر این رنگ شاید در کهنسالی کنم

آبروی شمع آخر ریخت اشک بی اثر

آرزوی مرده را تا چند غسالی کنم

سوختن همچون چنار آسان نمی آید به دست

آتش افتد در بنای فقر و من از سوز دل

گر هوس را آبیار گلشن قالی کنم

نا امید طاقت پرواز تا کی زیستن