گریه بر حال یتیمی های گوهر می کنم

مرگ می خندد به فهم غافل من تا ابد

بی تو گر یک لحظه خود را زنده باور می کنم

گر همه تنهایی اقبال است ننگ اختری ست

صد نیستان ناله بیمار دارد در بغل

آن نمی کز بوریایش فکر بستر می کنم

پر تبهکارم مپرس از معبد توفیق من