مرگ می خندد به فهم غافل من تا ابد

عالمی را بهر این کشتی قلندر می کنم

دستگاه قطع امید دو عالم سرکشی ست

چون دم شمشیر پهلویی که لاغر می کنم

بی تو گر یک لحظه خود را زنده باور می کنم

گر همه تنهایی اقبال است ننگ اختری ست

گریه بر حال یتیمی های گوهر می کنم