چون دم شمشیر پهلویی که لاغر می کنم

گر بخوانم قصه عیش تهی از خود شدن

عالمی را بهر این کشتی قلندر می کنم

دستگاه قطع امید دو عالم سرکشی ست

مرگ می خندد به فهم غافل من تا ابد

بی تو گر یک لحظه خود را زنده باور می کنم

گر همه تنهایی اقبال است ننگ اختری ست