عالمی را بهر این کشتی قلندر می کنم

شعله ها را سیر خاکستر عروجی دیگر است

جمله پروازم اگر سر در ته پر می کنم

گر بخوانم قصه عیش تهی از خود شدن

دستگاه قطع امید دو عالم سرکشی ست

چون دم شمشیر پهلویی که لاغر می کنم

مرگ می خندد به فهم غافل من تا ابد