صد نیستان ناله بیمار دارد در بغل

بی تو گر یک لحظه خود را زنده باور می کنم

گر همه تنهایی اقبال است ننگ اختری ست

گریه بر حال یتیمی های گوهر می کنم

آن نمی کز بوریایش فکر بستر می کنم

پر تبهکارم مپرس از معبد توفیق من

بیشتر غسل از فشار دامن تر می کنم