اندکی گر کم شود این راه کم گم می کنم

تشنه کام حرص می میرد قناعت تا ابد

یک عرق گر از جبین شرم نم گم می کنم

دعوی خضر طریقت بودنم آواره کرد

تا غبار وادی مجنون به یادم می رسد

آسمان بر سر، زمین ، زیر قدم گم می کنم

رنگ و بو چیزی ندارد غیر استغنا بهار