تا غبار وادی مجنون به یادم می رسد

یک عرق گر از جبین شرم نم گم می کنم

دعوی خضر طریقت بودنم آواره کرد

اندکی گر کم شود این راه کم گم می کنم

آسمان بر سر، زمین ، زیر قدم گم می کنم

رنگ و بو چیزی ندارد غیر استغنا بهار

هر چه از خود گم کنم با او بهم گم می کنم