هر چه از خود گم کنم با او بهم گم می کنم

تا غبار وادی مجنون به یادم می رسد

آسمان بر سر، زمین ، زیر قدم گم می کنم

رنگ و بو چیزی ندارد غیر استغنا بهار

دل نمی ماند به دستم طاقت دیدارکو

تا تو می آیی به پیش آیینه هم گم می کنم

عالم صورت برون از عالم تنزیه نیست