تا تو می آیی به پیش آیینه هم گم می کنم

رنگ و بو چیزی ندارد غیر استغنا بهار

هر چه از خود گم کنم با او بهم گم می کنم

دل نمی ماند به دستم طاقت دیدارکو

عالم صورت برون از عالم تنزیه نیست

در صمد دارم تماشا گر صنم گم می کنم

قاصد ملک فراموشی کسی چون من مباد