در صمد دارم تماشا گر صنم گم می کنم

دل نمی ماند به دستم طاقت دیدارکو

تا تو می آیی به پیش آیینه هم گم می کنم

عالم صورت برون از عالم تنزیه نیست

قاصد ملک فراموشی کسی چون من مباد

نامه ای دارم که هر جا می برم گم می کنم

دم مزن از جستجوی شوق بی پروای من