قاصد ملک فراموشی کسی چون من مباد

تا تو می آیی به پیش آیینه هم گم می کنم

عالم صورت برون از عالم تنزیه نیست

در صمد دارم تماشا گر صنم گم می کنم

نامه ای دارم که هر جا می برم گم می کنم

دم مزن از جستجوی شوق بی پروای من

هر چه می یابم ز هستی تا عدم گم می کنم