عالم صورت برون از عالم تنزیه نیست

هر چه از خود گم کنم با او بهم گم می کنم

دل نمی ماند به دستم طاقت دیدارکو

تا تو می آیی به پیش آیینه هم گم می کنم

در صمد دارم تماشا گر صنم گم می کنم

قاصد ملک فراموشی کسی چون من مباد

نامه ای دارم که هر جا می برم گم می کنم