بار صد سر زحمت یک رشته گردن می کنم

گر نباشد جیبم از عریان تنی منظور خاک

سینه ای دارم زیارتگاه کندن می کنم

سبحه وارم بیش ازین سعی امل مقدور نیست

ساز نومیدی متاع کاروان زندگیست

چون جرس تاگرد دل باقیست شیون می کنم

هم رکاب لاله ام از بی دماغیها مپرس