هم رکاب لاله ام از بی دماغیها مپرس

بار صد سر زحمت یک رشته گردن می کنم

ساز نومیدی متاع کاروان زندگیست

چون جرس تاگرد دل باقیست شیون می کنم

داغ در دل پا در آتش سیر گلشن می کنم

ناله عذر نارساییهای پرواز است و بس

بی پر و بالیست یاد آن نشیمن می کنم