گاهگاهی اینقدر بی اعتدالی می کنم

پوچ بافیهای جا هم گر شود موی دماغ

پشمهای کنده بسیار است قالی می کنم

می زنم مژگان به هم تا رنگ امکان بشکند

زندگی لیلیست مجنونانه باید زیستن

تا دمی دارد نفس ناز غزالی می کنم

شمع در محمل نمی داند کجا باید نشست