پوچ بافیهای جا هم گر شود موی دماغ

چینی ام هر چند دل باشد سفالی می کنم

شرم دارد جرات من از ملایم طینتان

آتشم گر پنبه می بندد زگالی می کنم

پشمهای کنده بسیار است قالی می کنم

می زنم مژگان به هم تا رنگ امکان بشکند

گاهگاهی اینقدر بی اعتدالی می کنم