شرم دارد جرات من از ملایم طینتان

یک چراغان در بهار کهنه سالی می کنم

ننگم انجام غنا از فقر من پوشیده نیست

چینی ام هر چند دل باشد سفالی می کنم

آتشم گر پنبه می بندد زگالی می کنم

پوچ بافیهای جا هم گر شود موی دماغ

پشمهای کنده بسیار است قالی می کنم