آتشم گر پنبه می بندد زگالی می کنم

ننگم انجام غنا از فقر من پوشیده نیست

چینی ام هر چند دل باشد سفالی می کنم

شرم دارد جرات من از ملایم طینتان

پوچ بافیهای جا هم گر شود موی دماغ

پشمهای کنده بسیار است قالی می کنم

می زنم مژگان به هم تا رنگ امکان بشکند