چینی ام هر چند دل باشد سفالی می کنم

لاله وگل منتظر باشند و من همچون چنار

یک چراغان در بهار کهنه سالی می کنم

ننگم انجام غنا از فقر من پوشیده نیست

شرم دارد جرات من از ملایم طینتان

آتشم گر پنبه می بندد زگالی می کنم

پوچ بافیهای جا هم گر شود موی دماغ