زندگی لیلیست مجنونانه باید زیستن

پشمهای کنده بسیار است قالی می کنم

می زنم مژگان به هم تا رنگ امکان بشکند

گاهگاهی اینقدر بی اعتدالی می کنم

تا دمی دارد نفس ناز غزالی می کنم

شمع در محمل نمی داند کجا باید نشست

در گداز خویش جای خویش خالی می کنم