در طریق عجز همدوشم به وضع آبله

کز خیال پر به خود هم اشتباهی می کنم

هیچکس را جز حیا در جلوه گاهش بار نیست

چشم می گردد عرق تا من نگاهی می کنم

سر به پایی می گذارم قطع راهی می کنم

گر بهشتم مدعا می بود تقوا کم نبود

امتحان رحمتی دارم گناهی می کنم