امتحان رحمتی دارم گناهی می کنم

در طریق عجز همدوشم به وضع آبله

سر به پایی می گذارم قطع راهی می کنم

گر بهشتم مدعا می بود تقوا کم نبود

دوستان معذور کز سر منزل وضع شعور

بس که دورم یاد خود هم گاه گاهی می کنم

اینقدر هم مشرب گرداب غفلت داشته ست