قامت پیری سرم در دامن زانو شکست

بس که دورم یاد خود هم گاه گاهی می کنم

اینقدر هم مشرب گرداب غفلت داشته ست

در محیط از جیب خویش ایجاد چاهی می کنم

شوق پندارد خیال کج کلاهی می کنم

بس که چون صبحم تنک سرمایه افتاده ست شوق

می درم صد جیب تا اظهار آهی می کنم