بس که چون صبحم تنک سرمایه افتاده ست شوق

در محیط از جیب خویش ایجاد چاهی می کنم

قامت پیری سرم در دامن زانو شکست

شوق پندارد خیال کج کلاهی می کنم

می درم صد جیب تا اظهار آهی می کنم

بیدل از سیر بهارستان امکانم مپرس

بس که رنگم می پرد هر سو نگاهی می کنم