بیدل از سیر بهارستان امکانم مپرس

شوق پندارد خیال کج کلاهی می کنم

بس که چون صبحم تنک سرمایه افتاده ست شوق

می درم صد جیب تا اظهار آهی می کنم

بس که رنگم می پرد هر سو نگاهی می کنم