کز چاک یک گریبان صد دامن آفرینم

الفاظ بی معانی بر فطرتم ستم کرد

دست چنار تا کی بندد حنای زینم

خودداری ام دل افشرد کو صنعت جنونی

آخر به سجده تازی از من که می برد پیش

بگذار یک دو روزی میدان کشد جبینم

سامان سر بلندی یمنی نداشت بیدل