خودداری ام دل افشرد کو صنعت جنونی

رحمی است کز خط جام بندد کمر نگینم

الفاظ بی معانی بر فطرتم ستم کرد

دست چنار تا کی بندد حنای زینم

کز چاک یک گریبان صد دامن آفرینم

آخر به سجده تازی از من که می برد پیش

بگذار یک دو روزی میدان کشد جبینم