واگذاربدم دمی تا نام قاتل بشنوم

احتیاج و شرم با هم می گدازد سنگ را

آه اگر حرف لب خاموش سایل بشنوم

دوستان خون بحل هم ازدیت نومید نیست

ای تپیدن بعد مرگم آنقدر همت گمار

کز غبار خود صدای بال بسمل بشنوم

از حضور دل نفس غافل نمی خواهد مرا