گنجینه و ذخیره اسباب اعتبار

رختم امید شست کنون می کند تهم

از قامت خمیده گذشتن وبال شد

این ناخن بریده که افکند در رهم

دست تاسفی است اگر آوری بهم

خاکم به پایمالی وضعم تاملی

تا بینی آستان که ام یا چه درگهم