عبث درین چمنم نیست پر فشانی الفت

بس است آفت مورکلف به خرمن ماهم

به قطرگی ز محیطم مباش آنهمه غافل

اگر چه موی کمر نیستم حباب کلاهم

چو صبح بوی گلی دارد آشنایی آهم

چه ممکنست نبالد به عجز ریشه جهدم

شکست آبله می افکند چو تخم به راهم