چو صبح بوی گلی دارد آشنایی آهم

به قطرگی ز محیطم مباش آنهمه غافل

اگر چه موی کمر نیستم حباب کلاهم

عبث درین چمنم نیست پر فشانی الفت

چه ممکنست نبالد به عجز ریشه جهدم

شکست آبله می افکند چو تخم به راهم

به جلوه تو ندانم چسان رسم بیدل