آیینه را ز جوهر تمهید دور باش است

هنگامه گدایی یعنی دماغ شاهم

ای جرات فضولی تا کی سر تماشا

چون دل ز چشم حیران چاه است پیش راهم

آخر غبار آن خط شد رهزن نگاهم

در سرکشی دو تایم در ناله بینوایم

با هر چه بر نیایم عجز است عذر خواهم