باید چو موج گوهر آسوده خاک گشتن

در خواب بیخودی هم چشمم نشد فراهم

چون سایه ام سراپا تمثال تیره روزی

دیگر چه وانماید آیینه سیاهم

از عافیت مپرسید در منزلست راهم

ای آرزو مشوران بیهوده اشک ما را

مینا شکسته ای چند آسوده اند با هم