زنجیر می نویسد سطری ز حال مجنون

ظلم آنقدر ندارد پا مالی گیاهم

تا زنگ پرده برداشت آینه محو صافی ست

خوابیده است عفوت در سایه گناهم

در دعوی اسیران ، زلف دو تا، گواهم

جوهر ز ضعف پروار آیینه می پرستد

نقش نگین داغ است سطری که دارد آهم