در دعوی اسیران ، زلف دو تا، گواهم

تا زنگ پرده برداشت آینه محو صافی ست

خوابیده است عفوت در سایه گناهم

زنجیر می نویسد سطری ز حال مجنون

جوهر ز ضعف پروار آیینه می پرستد

نقش نگین داغ است سطری که دارد آهم

آمد به یاد شوقم کیفیت خرامی