ای خستت عقوبت جاوید، هوش دار

کیفیتی که نیست در اوهام ننگ هم

زانو زدن ز خصم مپندار عاجزیست

پیداست این ادا دم کین از تفنگ هم

بدتر ز قبر می فشرد جسم تنگ هم

راهیست راه عمرکه خود قطع می شود

وصل فنا شتاب ندارد درنگ هم