راهیست راه عمرکه خود قطع می شود

پیداست این ادا دم کین از تفنگ هم

ای خستت عقوبت جاوید، هوش دار

بدتر ز قبر می فشرد جسم تنگ هم

وصل فنا شتاب ندارد درنگ هم

عجزیست در مزاج تحیر سرشت من

کز خویش رفتنم نشکسته ست رنگ هم