عجزیست در مزاج تحیر سرشت من

بدتر ز قبر می فشرد جسم تنگ هم

راهیست راه عمرکه خود قطع می شود

وصل فنا شتاب ندارد درنگ هم

کز خویش رفتنم نشکسته ست رنگ هم

درکارگاه عشق سلامت چه می کند

اینجا به طبع شیشه خزیده ست سنگ هم