کز خویش رفتنم نشکسته ست رنگ هم

راهیست راه عمرکه خود قطع می شود

وصل فنا شتاب ندارد درنگ هم

عجزیست در مزاج تحیر سرشت من

درکارگاه عشق سلامت چه می کند

اینجا به طبع شیشه خزیده ست سنگ هم

بی الفت لباس ز عریان تنی چه باک