در بهاری که منش غنچه تمکین بندم

صبح ایجاد مرا خنده نماید تعلیم

بیش از آن است در آیینه من مایه نور

که به هر ذره دو خورشید نمایم تقسیم

وضع شبنم نکشد تهمت اجزای نسیم

شوقم آن دم که پر افشاند به صحرای عقول

گشت یک عالم ارواح در اندیشه جسیم